Tag: Nisargadatta Maharaj

Be Still and Know: The “I Am” Path of Self-Realization


The “I Am” meditation taught by Sri Nisargadatta Maharaj is fundamentally the same path revealed by Sri Ramana Maharshi and echoed by Papaji: the direct return to inner stillness. Ramana Maharshi repeatedly emphasized that the true meaning of “I am” is not a thought but pure Being—God-consciousness itself. “Be still and know that I am God,” he reminds us, pointing to silence as the essence of realization. Nisargadatta’s instruction to abide in the sense of “I Am” and Papaji’s call to “Keep Quiet” converge in one truth: Self-realization blossoms only in silence, stillness, and egoless awareness.

“నేను ఉన్నాను” ధ్యానం – నిసర్గదత్త మహారాజ్ మార్గం (Meditation on “I Am”: The Nisargadatta Maharaj Path)


“నేను ఉన్నాను” అనే భావమే నిసర్గదత్త మహారాజ్ బోధన యొక్క కేంద్రబిందువు. ఇది శరీర-మనస్సు గుర్తింపుల నుండి స్వతంత్రంగా ఉన్న పరిశుద్ధ అసిత్వానుభవం. ఆలోచనలు, గుర్తింపులు, భావోద్వేగాలన్నింటినీ పక్కనపెట్టి కేవలం ‘నేను ఉన్నాను’ అనే భావనలో నిలిచిపోవడం ద్వారా మనస్సు నిశ్శబ్దమవుతుంది; ఆ నిశ్శబ్దమే నిజ స్వరూపానికి ద్వారం. మహారాజ్ చెప్పినట్లుగా, ‘I Am’ అనేది బ్రహ్మానికి ప్రతిబింబం; దానిపై ధ్యానం చేస్తూ చివరకు దానినే దాటి పరబ్రహ్మ స్థితి ప్రత్యక్షమవుతుంది. ఈ సాధన సులభమైనదైనా అత్యంత ప్రభావవంతమైనది.”

“Responsibility” Towards This World: Is the “awakened one” accountable to the world, or is it all God’s play?


When awakening strikes, the question often arises: does greater consciousness demand greater responsibility? A friend suggested that finding God is not freedom but a burden—an obligation to guide others. My response, echoing Ramana Maharshi and Nisargadatta Maharaj, is that the world itself is God’s doing, and the roles of both Jnani and Ajnani are part of that play. No “integration” is needed between ego and the Absolute—they were never separate. What remains is simple: God alone acts, through every form.

From Metaphysical Weariness to Self-Realization


There are moments in life when fatigue runs deeper than the body or mind—it’s a weariness of existence itself. Not depression, not despair, but a quiet recognition that life as we know it may be part of a grander cosmic play. In this exchange, I explore this metaphysical tiredness through the lens of Advaita Vedanta and the teachings of Ramana Maharshi, Nisargadatta Maharaj, and J. Krishnamurti. What emerges is a simple yet profound daily contemplative routine—an invitation to step beyond egoic striving and rest in pure Awareness, where true happiness and freedom reside.